poniedziałek, 24 grudnia 2018

3 rocznica/dlaczego nadal tutaj jestem?

Długo myślałam nad możliwością połączenia w zgrabną całość 
faktu kolejnej rocznicy spędzonej tutaj (dacie wiarę, że to już 3 rok?) i rozpoczynających się świąt. Wypadałoby przecież zrobić małe podsumowanie, napisać parę cieplutkich życzeń (w składaniu których nie jestem mistrzynią, w czym po raz kolejny uświadomiła mnie piątkowa wigilia klasowa). No i jak to się ma do moich starań, by przekazać coś więcej, aniżeli tylko roczny bilans wyświetleń?
Wpadłam więc na myśl, by zebrać do kupy powody, dla których tu jestem. Bo wiecie, wszystko ma jakiś powód.
Jemy chleb, by nie paść z głodu (chleb, albo czekoladę, co tam preferujecie)
Wkuwamy regułki, bo pracujemy na lepszą przyszłość (przynajmniej w teorii)
Piszemy bloga, bo – no właśnie, po co? To sformułowanie zabrzmiało tak, jakby każdy człowiek (z tych 7 miliardów na całym świecie) wylewał swoje wypociny do sieci, co rzecz jasna nie ma racji bytu. Wyobraźcie sobie takiego typowego Janusza, relacjonującego zeszłotygodniową bitwę o ostatnie sztuki suszarek z Lidla. Wpis oczywiście opatrzony rzetelnymi komentarzami na temat tej całej hołoty, która miała czelność pomyśleć o jego suszarkach, a także kilka zdjęć cykniętych na prędce, nim jakaś Grażyna nie wytrąciła mu aparatu z ręki. Trochę popłynęłam, ale mam nadzieję, że w tym momencie uśmiechacie się przynajmniej w połowie tak szeroko jak ja.
A tak na poważnie, po co właściwie to wszystko?
1. Bo przyjemnie jest dzielić się swoją pasją z innymi
Koledzy czy koleżanki po fachu z pewnością nie zaprzeczą, że serce blogera rośnie z każdym kolejnym komentarzem. Ktoś wypróbuje przepis na Waszą sałatkę, ktoś inny doceni Wasze fotki. Ma się wtedy to poczucie, że najbardziej bzdurna pasja (nie wiem czy ktoś prowadzi bloga o tworzeniu ludzików z kasztanów, ale właśnie o czymś takim teraz pomyślałam) ma jakiś większy sens. Oczywiście ilość komentarzy czy obserwatorów nie jest wyznacznikiem zajebistości danej osoby czy jej hobby (tutaj kasztanowe ludziki mogą być w rankingu wyżej od fizyki kwantowej, a chyba nie będziemy się kłócić o ważność jednego nad drugim). Myślę, że najlepiej jest uczynić blogowanie kolejną pasją. Mój blog to owoc fascynacji lalkami, fotografią i właśnie pisaniem; piszę o czymś, co kocham i dlatego czuję się tu tak dobrze. 

2. Bo dobrze jest dać upust swoim emocjom i przemyśleniom
Oczywiście w granicach zdrowego rozsądku. Nie mam tu na myśli obsmarowania kuriera, który nie zdążył dostarczyć paczki, czy zmieszania z błotem kierowcy autobusu, który spóźnił się 5 minut. Nie wiem czy ktoś jest na tyle głupi, by żalić się na oczekiwanie w męczarniach tych pięciu minut całemu Bloggerowi, ale jak pewnie zauważyliście, moje przykłady są nieraz mocno abstrakcyjne. Z własnego doświadczenia wiem, że internetowy pamiętnik, to nie notes z dna szuflady, a przy początkach mojej przygody z blogowaniem tak właśnie go postrzegałam. Pisałam o wszystkim, i to w najbardziej dosłownym znaczeniu tego słowa. Nie poruszałam co prawda częstotliwości moich wizyt w toalecie, ale kto wie, gdzie to mogło zabrnąć? Taka wewnętrzna cenzura może wydawać się sporym ograniczeniem, ale ma jedynie za zadanie rozróżniać przemyślenia – na te nadające się na bloga, i na te przeznaczone do notesu z dna szuflady. 

3. Bo blogowanie to furtka do nowych znajomości
Żyjemy w takich czasach, że znajomości zapoczątkowane w realu budzą większe zdziwienie, aniżeli te, którym pomógł Internet. Nie ma sensu dywagować, która forma jest lepsza, jednak faktem jest, że to właśnie wirtualna rzeczywistość niesie ze sobą kolejne przyjaźnie, a nawet i miłość. Nie mówię, że każdy komentujący to materiał na żonę/męża (w tym miejscu chciałabym pozdrowić mojego ukochanego), ale fajnie jest mieć kolegów i koleżanki „z branży”. Nie było mi co prawda dane być na jakimś zjeździe blogerów, które ostatnio zyskują na popularności, jednak jestem w stanie powiedzieć, że blog (czy ogólnie rzecz biorąc – Internet) dał początek wielu nowym znajomościom. Jedne przetrwały więcej, inne mniej, jeszcze inne nie przetrwały w ogóle, ale to zawsze jakieś punkty doświadczenia, co nie? 

4. Bo to pasja, która nic nie kosztuje
Przynajmniej w teorii. Powiedziałabym, że zużyty prąd i transfer danych nie mogą równać się z godzinami myślenia nad dziesiątym synonimem jednego słowa (#TOJA) czy nerwami spowodowanymi złym oświetleniem („I jak ja teraz pokażę im nowe lalki?”). Troszkę teraz wyolbrzymiam, ale jeśli ktoś podchodzi do tego na poważnie (czasem zbyt poważnie), to później właśnie tak to wygląda. Nic tak jednak nie raduje, jak efekt finalny, którego zarys mieliśmy jeszcze przed dwoma godzinami w głowie, a teraz cieszy nasze oczy. 

5. Bo blog to lustrzane odbicie jego właściciela
O ile nie pisze on pozytywnej recenzji kremu, który wywołał u niego reakcję alergiczną, a której leczenie zrekompensowały pieniążki z reklamy. Blogsfera to takie miejsce, gdzie każdy może wyrażać siebie, nie zwracając przy tym uwagi na innych. Wiadomo, że nie dogodzi się każdemu; nie chcę nawet myśleć, ilu przeklina te moje wywody o gabarytach „Lalki”. Jednak to właśnie one są wyrazem mojej (pozwólcie, że ujmę to górnolotnie) twórczości. Gdybym miała ograniczać się do 200 znaków na wpis „bo tak”, byłaby to tylko niewielka część mnie (200 znaków → noga Oliwki, 1000000 znaków → cała Oliwka).

6. Bo blogowanie rozwija
Nie twierdzę, że pisząc bloga staniemy się drugim Mickiewiczem i napiszemy ciąg dalszy „Pana Tadeusza” (ja tak mierzę, ale cii). Nie gwarantuję też, że pisząc o celebrytach dostaniemy pracę w redakcji „Życia na gorąco”.  Blogowanie ma być rozwojowe w swojej prostocie. 
Dzieje się coś? Napiszę o tym. 
Osiągnęłam coś? Może się tym pochwalę? 
Pisanie bloga to nieustanne samodoskonalenie się. Piszesz ciekawiej, robisz lepsze zdjęcia, zyskujesz kolejnych czytelników. To podbudowuje, zataczasz koło. Rzecz jasna jeszcze lepiej.

7. Bo blog to pamiątka jak każda inna
Nie wiemy co prawda, czy w 2050 nie nastąpi koniec świata, albo czy nie odrzucimy wirtualności na rzecz odbudowy kontaktów międzyludzkich (to kolejny z moich irracjonalnych pomysłów), ale zapiski z Blogspota to taka sama pamiątka jak muszelka znad morza czy bilet z koncertu. I o ile nie zapomnimy hasła do swojego bloga, albo nie zostanie on zbanowany za niestosowane treści (nagość wśród kasztanowych ludzików), możemy powracać do starszych wpisów w nieskończoność. Rok czy dwa wstecz to już praktycznie historia, sama uwielbiam czytać swoje wypociny z 2016 i wspominać jak „kiedyś to było”.

Podsumowanie będzie króciutkie, bo czuję, że wykorzystałam już czas antenowy. Bloga założyłam w listopadzie, ale to dokładnie 11 grudnia 2015 pojawił się pierwszy wpis (czyli spóźniłam się 13 dni). W tym roku robiłam sobie miesięczną rozpiskę statystyk. W styczniu miałam na koncie 7874 wyświetlenia (wiem, że jest to troszkę przekłamane, ale jakiś obraz trzeba mieć) i 36 obserwatorów. Na dzień dzisiejszy sumka ta wskoczyła do 12846 wejść. Pojawiło się też dokładnie 10 nowych obserwatorów. Dla jednych będzie to dużo, dla innych malutko, ale ja nie będę się na tym skupiać, bo nie o to tu chodzi. Jestem dumna, że (z mniejszymi lub większymi przerwami) dalej tutaj jestem. Myślę, że blog dojrzewa i zmienia się razem ze mną, mam tylko nadzieję, że na lepsze. Niewątpliwie będę tu gościć jeszcze długi czas, w końcu mam ku temu spore powody^

Chciałabym Wam jeszcze życzyć wesołych świąt. Jak już wspominałam, nie jestem w tym dobra, ale mam nadzieję, że spędzicie ten czas z najbliższymi, we względnym spokoju i przy dobrym jedzonku. Prezenty nie są najważniejsze, ale też ich Wam życzę. Summa summarum, przeżyjcie i nie dajcie się zwariować ★












15 komentarzy:

  1. To chyba najdluzszy wpis ,ktory ostatnio czytalam :D Z okazji rocznicy pragne zyczyc Ci kolejnych swietnych pomyslow na nowe wpisy, oraz wszystkiego lalkowego i nie tylko <3

    Podziwiam, wszystkich ,ktorzy potrafia wyczarowac takie dlugie wpisy i to jeszcze tak ciekawe i niekiedy wywolujace usmiech sympati i czasem rozbawienia :)
    Ja streszczam sie do minimum, chyba z wiekiem chce mi sie coraz mniej wywnetrzac nie tylko w sieci ale tez i w zyciu prywatnym ;)

    Z okazji Swiat rowniez przeylam moc zyczen <3

    Pozdrowienia :)

    PS. A gdzie mozna cie obserwowac? Ja dodalam Cie na pasek blogow na jednym z moich dwoch blogow ale gdybym chciala kliknac obserwuj to nie wiem gdzie masz ten dodatek do bloga ...;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ach, dziękuję bardzo <3 Przycisk do obserwowania jest zaraz na początku, po prawej stronie. Przynajmniej u mnie się tak to wyświetla.

      Usuń
    2. U mnie niestety tego nie pokazuje.Moze powodem jest AdBlock

      Szczesliwego Nowego Roku <3

      Usuń
  2. O mój Boże ale się pośmiałam i popłakałam równocześnie! Genialny wpis, gdzieś tam w którymś momencie dojrzała swoją wadę przy blogowaniu :) Ale pozytywnie :) Myślę, że rozmowy z Tobą twarzą w twarz muszą być niezwykle interesujące! Masz ogromne poczucie humoru, które potrafisz subtelnie przełożyć na lekki tekst :) Dziękuję Ci serdecznie też za to, że minutkę po tym jak właśnie opublikowałam post - zostawiłaś u mnie komentarz i to była ekspresowa akcja! Poczułam się jak Blogier Roku 2018 Hehehe :) To ja tu jeszcze koreta (po publikacji a co tam!) a tu już komencik! LOL :) Wesołych Świąt!

    OdpowiedzUsuń
  3. Świetny wpis co tu więcej mówić ;)
    Wesołych Świąt :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Gratuluję rocznicy. Gratuluję umiejętności pisania tak ciekawie, że chce się czytać.
    Wesołych Świąt Bożego Narodzenia oraz bogatego Mikołaja.

    OdpowiedzUsuń
  5. Wszystkiego naj z okazji rocznicy :)
    Oraz wesołych świat :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy :)
    a także Wesołych Świąt :)

    OdpowiedzUsuń